E.L.F. 입니다. 내가 우리 영원히 사랑 슈퍼주니어

อ่า  ถึงวันนี้แล้ว ชอบบอมมี่ มา 2 ปีแล้ว ^  ^ ตั้งแต่ที่รักอายุ 20 ตอนนี้ 22 แล้วสินะ  แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะครับ รักที่รักมากๆเลยนะ รักที่สุดเลย ไม่เคยรักใครเท่านี้มาก่อนนอกจากคนรอบตัว   มินวอน ขอให้พี่มีความสุขมากๆนะฮะ เป็นเมะที่น่ารักของพี่ดงแฮ  อย่ารุนแรงก็พี่ด๊องมากไปนะฮะเดี๋ยวพี่เค้าเดินไม่ไหวจะแย่เอา 555+

 อ่อๆๆๆ   แล้ว พี่เยเย่ อีกคน สุขสันต์วันเกิดนะฮะ แก่ขึ้นอีกปีแล้วหรอฮะ 25 แล้วๆ(รึป่าว?) ก็ร้องเพลงเพราะๆให้ฟังกันบ่อยๆ นะฮะ 555+  แล้วรักพี่รยออุคกี้มากๆนะ ดูพี่เค้าเหงาๆ รั่วๆ แปลกๆ เอาใจกันหน่อยนะพี่เย่ แล้วก็.....ดูแลเจ้าโกมาดีนะพี่ 555+

_________________SHORT STORY HBD KIM KI & KIM YE________________________________

ณ  ห้องนอน คิมคิ สุดหล่อ

ก๊อกๆ แอ๊ด~~~

ห้องนอนที่เต็มไป้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวและดำตัดกัน ที่จัดแบบเรียบง่ายของเจ้าของห้อง มันออกจะดูลงตัวกับบุคคลิของตัวเจ้าของเป็นอย่างดี ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงที่มีผ้าคลุมสีดำคลุมตัวไว้อยู่ช่างตัดกับสีผิวและชุดที่ใส่นอนเป็นอันมาก

"อ่า บอมมี่ยังไม่ตื่นอีกหรอเนี่ย"เสียอาหมวยของซูจูได้พูดขึ้นมาระหว่างการเดินทางมาหาคนที่นอนอยู่บนเตียง

ตุบ!!!!  เสียงวัตถุ(?)ที่ตกกระทบกับพื้นที่อยู่บนเตียงและผู้ที่นอนอยู่ =  =

"โอ๊ย!!!  พี่ดงแฮเล่นอะไรของพี่น่ะ"เสียงคนที่นอนอยู่บนเตียงคร่ำครวญถึงสิ่งที่ตกลงมาที่ท้องของตนเอง

"อ่ะ พี่ขอโทษ"ดงแฮพูดแล้วยันตัวขึ้นจากท้องคิบอมแต่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆคิบอมอยู่ดี จนรู้สึกเสียงที่หายใจอย่างสม่ำเสมอของอีกคนที่หลับลงไปอีกครั้ง

"นี่ คิบอม บอมมี่~~"ดงแฮคร่ำครวญแล้วออกแรงเขย่าตัวคิบอมอีกครั้ง  แต่ ยังคงไม่สำเร็จอยู่ดี

'สงสัยเมื่อวานคงไปถ่ายละครมาอีกแหงเลย   เชอะ อุตส่าห์มาหาถึงบ้าน -'_'-  ' ดงแฮคิดได้เพียงเท่านั้นก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้างๆคิบอม แล้วเอากอดรอบตัวคิบอมแน่น

เมื่อเวลาผ่านไป  อีกฝั่ง  ที่หอพักซูจู ก็กำลังจัดงานวันเกิดให้เจ้าของวันเกิดกันอยู่ ....

ภายในห้องพักเจ้าของวันเกิดที่นอนเล่นแลปท็อปอยู่ 

"พี่เย่  วันนี้วันอะไรอ่ะ" อุคกี้ที่นั่งเล่นกับเจ้าโกมาอยู่บนอีกเตียงถามพี่สุดที่นักที่นอนเล่นคอมอยู่

"ไม่รู้" ตอบเพียงเท่านั้น แล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

"พี่เย่ พี่ไม่รู้จริงหรอ" อุคกี้ถามเยซองอีกครั้ง

"ไม่รู้ก็ไม่รู้สิ อย่ามาถามให้ยุ่งยากได้มั้ยล่ะ ถามอยู่ได้น่ารำคาญ จะไปไหนก็ไป ไป สิ!!! "เยซอง ตะโกนตอบอย่างเสียงดังลั่นห้อง ผู้ที่รอคำตอบถึงกับตกใจกับคำตอบที่ได้รับ น้ำตาก็เริ่มก่อตัวขึ้นก่อนที่ไหลออกมาจากทั้ง 2 ข้าง

"ฮึก... พี่เย่ จะตะโดนทำไม เค้ารู้แล้วว่าพี่ไม่รู้ ฮือ  แต่พี่ทำแบบนี้ พี่ไม่เคยสนใจเค้าเลยใช่มั้ย ถึงไล่ให้เค้าไป ฮึก  เค้าไปก็ได้ !!!" อุคกี้ปล่อยน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ ก่อนที่จะวิ่งออกไปจากห้องแล้วปิดประตูเสียงดังเรียกความสนใจให้กับคนอื่นๆที่จัดงานกันอยู่

"อุคกี้ จะไปไหนน่ะ " ทึกกี้ได้ส่งเสียงเรียกมันแนสุดน่ารักที่วิ่งออกไปจากหอพักแล้ว

กลับมาที่ทางคิมคิบ้าง

"อือ " เสียงครางของคนที่หลับไปยาวนานได้ดังขึ้นก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาอีกคนน่ารักนอนกอดตัวเองอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือไปเกลี่ยผมที่ปกหน้าหวานๆนั้นขึ้นไป    แต่นั่นทำให้อีกคนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมา

"อ่า บอม ตื่นแล้วหรอ"คนน่ารักถามคนรักของตัวเองที่อยู่ในสภาพผมยุ่งนิดๆ จากเสื้อสีขาวที่ติดกระดุมครบทุกเม็ดตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่เม็ดเท่านั้น

"ครับ แล้วพี่ดงแฮมาทำอะไรที่นี่ล่ะครับ"คิบอมถามคนที่มีศักดิ์เป็นทั้งพี่และคนรักอย่างสุภาพ

"คิบอม วันนี้ไปที่หอพักกัน นะ" ดงแฮเอียงคอตอบอย่างน่ารัก

"ได้ครับ แต่ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนละกัน"คิบอมที่กำลังจะลุกออกจากเตียงไปอาบน้ำก็ถูกแขนของอีกคนรั้งไว้

"พี่มีอะไรรึป่าว" คิบอมหันกลับมาถามคนที่รั้งเค้าเอาไว้

"บอม เมื่อไหร่นายจะตัดผม นายรู้มั้ยว่ามันทำให้นาย..."ดงแฮหยุดคำพูดไว้เท่านั้น(เรื่องทรงผมบอมนี้เป็นความแค้นส่วนตัวของผมอ่ะ)

"นาย...น่ารัก น่ากด มากๆเลย"ว่าแล้วดงแฮก็กระชากคิบอมลงมาอย่างแรงแล้ว

"เฮ้อ~~ผมก็อยากตัดมากๆเลยพี่รู้มั้ย ถึงผมน่ารัก น่ากดยังไง ผมก็ต้องกดพี่อยู่ดี ^ ^เพราะพี่น่ารักกว่าผมอยู่แล้ว" คิบอมพูดยิ้มๆแล้วก็ลุกไปอาบน้ำอีกครั้งแต่ก่อนจะไปก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาหอมแก้มคนน่ารักของเขาอีกที

กลับมาทางหอพักกันบ้าง

ปัง!!!  เสียงเปิดประตูอย่างรวดเร็วด้วยแรงมหาศาลไดด้ดังขึ้น

" คิม จงอุน!!!" เสียงของพญามารเจ้าแม่สุดสวยซินเดอเรลล่าของเหล่าซูจูได้ดังขึ้น

"ครับ"เยซองตอบได้อย่างรวดเร็วด้วยรังสีที่เจ้าแม่คนสวยนั้นได้ปล่อยออกมาช่างน่ากลัวจริงๆ

"นายทำอะไร รยออุค ห๊ะ เยซอง รู้มั้ยอุคกี้ร้องไห้วิ่งออกไปไหนก็ไม่รู้ ป่านนี้เป็นยังไงบ้าง นายทำอะไรไปห๊ะ!!" เสียงอันทรงพลังได้กล่าวออกมา

"ผมแค่บอกเค้าว่ารำคาญไปเท่านั้น" เยซองบอกอย่างสงบเสงี่ยมเรียบร้อย

"รำคาญ หึรำคาญ นายมันน่ารำคาญจริงๆเยซอง ไปว่าอุคอย่างนั้นได้ยังไง นายก็รู้อยู่ว่าอุคอ่อนไหวขนาดไหน นายนี่มัน" ฮีชอลกำลังจะพุ่งไปปล่อยหมัดออกไปตรงหน้า ไปโดนไอ้คนแก้มซาลาเปาตรงหน้า

"หยุดก่อนครับพี่ฮีชอล ระงับอารมณ์หน่อยนะครับ"เจ้าชายขี่ม้าขาวปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคนพร้อมกับมังกรจีนที่ตอนนี้กำลังปลอบอารมณ์ของเจ้าหญิงกันอยู่

"เยซอง ชั้นขอพูดเป็นคำสุดท้าย นายรีบไปหารยออุคซะ ชั้นให้เส้นตายถึง 4 โมงครึ่ง ถ้าเลยจากนี้ไป นายอย่ามายุ่งกับรยออุคอีก!!" คำขาดได้ออกจากปากขอฮีชอล ทำให้ซาลาเปากลมๆรีบแจ้นออกไปทันที

นายอย่ามายุ่งกับรยออุคอีก  คำๆนี้ยังคงอยู่ในหัวของเยซองตลอดเวลา เค้าคงทนไม่ได้ที่ไม่ได้เข้าไปหารยออุค

เพราะรยออุค คือทุกอย่างขอเค้า

ฮึกๆ   เสียคนร้องไห้ดังขึ้นเมื่อเค้าได้เข้าใกล้สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง มีคนที่นั่งหันหลังให้เค้าอยู่ เพียงเท่านั้น เยซองก็รู้ว่าคนๆนั้นคือคนที่เค้ากำลังหาอยู่

"รยออุค"เยซองเอ่ยไปเท่านั้น อีกคนที่กำลังร้องไห้อยู่ได้หันมาแล้วตัวออกวิ่งอีกครั้ง

หมับ!! เยซองขว้าแขนของรยออุคได้ทัน

"เดี๋ยว  รยออุค ชั้น"

"ไม่ต้องพูดหรอกครับ ผมขอโทษที่ทำให้พี่รำคาญทีหลังผมจะไม่ยุ่งกับพี่อีกแล้ว" คำพูดของรยออุคแทงเข้าใจดำของเยซองเข้าไปเต็มๆ 

"อุคกี้ ชั้น ขอโทษ คือว่า พี่ไม่ได้ตั้งใจ" เยซองกล่าวคำขอโทษออกไปแต่ดูอีกคนคงไม่ยอมรับมัน

"ไม่ได้ตั้งใจ หรือว่าที่มาหาผมเพราะพี่ฮีชอลสั่งกันแน่ ไม่งั้นพี่คงไม่หาผมหรอก จริงมั้ย หึ ผมไม่มีค่าพอที่จะจะรับคำขอโทษของพี่หรอกครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" แล้วรยออุคได้ขอตัวเยอซองกลับก่อน

ปี๊น ๆ เสียงแตรรถที่ดังขึ้นขนที่นั่งข้างคนขับได้ลดกระจกลงมา

"อุคกี้ จะไปไหนนะ" ดงแฮถามด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงหลังจากที่รอคุณชายคิมคิบอมอาบน้ำแต่งตัวปาไป ชั่วโมงกว่า

"ออ ผมกำลังจะกลับหอน่ะครับ"รยออุคตอบแล้วเดินรถคิบอมไปทันที

"แล้วพี่เย่ล่ะครับ"คิบอมเป็นฝ่ายที่ถามออกไปบ้าง

"เอ่อ ฝากด้วยนะ" เยซองเดินเข้าไปในรถแล้วไปนั่งข้างรยออุค

ตลอดเส้นทางไม่มีเสียงที่พูดคุยกันเลยระหว่างทั้ง 4 คน สำหรับ คิบอมกับรยออุค นั้นเป็นเรื่องปกติ แต่เยซองนี่สิ

"อุค พี่ขอโทษที่พี่พูดแบบนั้นนะ"เยซองยังคงอ้อนต่อไปแต่สิ่งที่ได้รับคือความเงียบ

"..."

"อุคกี้พูดกับพี่หน่อยสิ"

"..."

"อุค พี่รักอุคนะ ไม่งั้นพี่ไม่นั่งง้องี้หรอก"คำพูดที่เยซองพูดออกมาเรียกความสนใจจากทุกคนในรถเป็นอย่างดี

"พี่รักผมจริงอ่ะ"

"ครับ"

"แน่นะ ไม่ได้หลอกให้ผมดีใจเก้อหรอกนะฮะ"

"ชัวร์ครับ ใช่ป่ะ คิบอม ดงแฮ" 2 คนที่ไม่รูอะไรด้วยได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ด้วยที่บอมนั่งขับรถอยู่ด้วย

"ขอโทษนะฮะ พอดีถึงแล้ว พี่จะลงมั้ยครับ ไม่งันได้เป็นผีเฝ้ารถผมแน่"คิบอมพูดแบบหน่ายๆกับทั้ง 2 คนที่นั่งกอดกันอยู่ในรถ

"ออ อืมๆ"

แอ๊ด 

"อ๊า   ผมมาแล้วคร้าบ"เสียงร่าเริงเกินวัยของดงแฮได้ดังขึ้นพร้อมสมาชิกอีก 3 คน

ปุ้งๆๆๆ แซง อิลจุกคาฮัมนิดา

"คิบอม เยซอง มีความสุขมากๆนะ"เสียงสำเนียงแปล่งๆของป๊าฮันอวยพรออกมาคนแรก

"บอมมี่ แม่รักลูกที่สุดเลย มีความสุขมากๆนะ ร่างกายแข็งแรงนะส่วนนาย เยซอง อย่าทำให้อุคร้องไห้ไม่งั้นแก ตาย=  =" ฮีชอลอวยพรเป็นรายต่อมา

ทุกคนได้มอบของขวัญให้กับทั้ง 2 คนและสิ่งที่อยู่ข้างในคงไม่ต้องรู้หรอกมั้ง อยากคิดอะๆรคิดไปเลย ขอเพียงทุกคนมีความสุขก็พอ

"จุ๊บ ขอบคุณสำหรับของขวัญอันพิเศษนะครับ ผมรักพี่นะ พี่ดงแฮ" คิบอมพูดพร้อมโยกตัวไปกอดดงแฮไว้อย่างแน่น

"พี่ขอบคุณสวรรณที่ประทานคนน่ารักมาให้พี่ พี่รักนายนะ รยออุค จุ๊บ" เย่พูดกระซิบข้างๆหูพร้อมกอดรยออุคแน่นขึ้นไปอีก

วันนี้ 21 เดือน 8 ปี2009  วันเกิดของคิมคิบอม และ วันนี้ 24 เดือน 8 ปี2009 วันเกิดขของคิมจงอุน

จะอยู่ในความทรงจำของทุกคน ทั้งE.L.FและSJ ตลอดไป

แฮงบกฮาเซโย ดุลโอปป้า ซารางแฮโย^^

________________________________HAPPY ENDING!!♥♥_______________________________

edit @ 21 Aug 2009 21:47:29 by MinWon